h1

Een rijke proefavond

Budels Echt 2010, 5%, Budelse Brouwerij te Budel
Cantillon St. Lamvinus, 5%, Brasserie Cantillon te Brussel
Achel Brune Extra, 9,5%, Brouwerij der Sint-Benedictusabdij de Achelse Kluis te Achel
Troubadour Magma, 9%,  Brouwerij De Musketiers te Ursel
Chimay Grande Réserve 2004, ≈13%, Abdij Notre-Dame de Scourmont te Chimay

Er werd groot uitgepakt door Frank en Yoran deze dag. Allereerst was er een bezoekje aan de Mitra-slijterij in Eindhoven, waar de kelders rijkelijk aangevuld konden worden. Het assortiment was ruim en prettig, en er was volop tijd om goed rond te kijken. Uiteindelijk werd er een grote keur aan bieren mee naar huis genomen, waarvan enkelen al direct geprepareerd werden om later op de dag aan degustatie onderworpen te worden. De rest verdween de kelders in, waaronder een fles Rodenbach Vintage 2007 Oak Aged, een Wolf en een 3 Fonteinen Doesjel. Deze zullen op latere gelegenheden nog wel eens geconsumeerd gaan worden. Alleen de St. Lamvinus, de Achel Brune Extra en de Troubadour Magma zouden niet bewaard blijven. Toen het geheel gecomplementeerd werd met enkele fijne snacks, was alles klaar voor een fijne sessie.

Budels Echt 2010: tweede van links

De avond werd gestart met een bijzondere supermarktvondst van Yoran, de Budels Echt 2010. Uit een collectie die eigenlijk niet in de losse verkoop terecht zou komen, bleek dit bier toch bij de Jan Linders te verkrijgen te zijn. Er waren weliswaar niet veel flesjes, maar toch. Door een fout bij de kassa kreeg hij zelfs twee flesjes voor de prijs van één…dubbel bonus. Met zijn 5% als eigenverklaard weißbier een leuke starter voor de avond. Het schenkt met erg veel carbonatie, het ruikt als witbier en het ziet eruit als witbier. Een beetje vreemd voor een weißbier. In de geur vindt Yoran een vleugje mango, Frank vindt echter dat het naar maracuja-vruchtenyoghurt geurt. Als daarna ook de smaak die van een witbiertje blijkt te zijn, dan wordt het helemaal vreemd. Het is een lichtzurig bier, dat tegelijkertijd wat mat is. Het drinkt makkelijk door en heeft ook totaal geen afdronk, waardoor de drinker dorst blijft houden. Een goed biertje om de hele avond door te kunnen drinken, maar een echt weißbier? Het blijft toch wat vreemd…

Met de eerste drank achter de kiezen wordt de eerste grote fles aangeslagen, de Cantillon St. Lamvinus. De kurk alleen al ruikt nat en zurig. Het bier is gemaakt van Brusselse lambik, gecombineerd met Merlot bordeauxdruiven en dit geeft het een exclusief en uitgesproken karakter. In het glas is het een prettig rozig bier, met een lichtroze dunne schuimkraag. Het ruikt wat naar vruchtenpunch, een sterk zurige geur overheerst in ieder geval.

De eerste reactie is ‘Boh!’, vanwege de sterk zure explosie in de mond bij de eerste slok. Een drank waar je direct wakker van wordt. Volgens Frank is het een beetje zoals wijnazijn, maar wel erg lekkere wijnazijn. Je proeft fruit, maar het is absoluut niet zoet. Een droogbittere afdronk die een beetje muffig is. Al met al een biertje om een tijdje mee te blijven zitten. Het is een uniek bier, en vooral de druif voegt een extra smaakdinmensie toe. Heerlijk bier om de avond mee te vervolgen.

De kaasjes en toastjes komen op tafel en de Achel Brune Extra wordt ontkurkt. Met zijn 9,5% wordt het percentage direct wat omhoog gesmeten, maar dat mag ook wel. Het is een mooi donkerbruin bier, met een amberkleurige gloed en een crèmekleurige schuimkraag. In de neus zijn veel verschillende geuren te proeven, onder andere caramel, toffee, melkchocola, vanille en volgens Frank zelfs een beetje drop. Het smaakt direct naar chocola, met een hintje van caramel, nootmuskaat en kaneel. Een erg romig en rond bier, waarin de alcohol goed verborgen blijft. Met een abdijkaas zoals de romige Port Salut valt dit prima te combineren. Het bier laat zich drinken als een chocolade-toffeewolkje op de tong. Werkelijk waar fantastisch, jammer dat hier niet direct meerdere flessen van zijn meegenomen.

Om toch even wat afwisseling te geven voordat de eindbaas aangeslagen werd, kwam de Troubadour Magma uit de koelkast tevoorschijn. Met zijn 9% nou niet bepaald een licht intermediair, maar voor de smaakbeleving wel even iets anders. Het is amberkleurig, met een mooi wit, blijvend schuim. Abrikoos en perzik domineren de neus, het smaakt verder fruitig met een bittere toets vanwege de gebruikte hop. Ook in de afdronk is het redelijk bitter en hoppig. Het fruitige blijft desalniettemin overheersen. Het is redelijk aangenaam, maar niet te complex. Het bier evolueert wel naarmate het opwarmt, de bloemige hoppigheid gaat dan wat meer overheersen ten koste van het fruit. Een lekker tussendoortje, maar de spanning stijgt bij iedere slok…de eindbaas nadert nu met rasse schreden.

Onze eigen fles 🙂

Uiteindelijk is het dan zover. Al het bier is opgedronken, er rest nog slechts één enkele fles. Een bijzondere fles. Een zeven jaar gerijpte fles Chimay Grande Réserve. Al die jaren nagisting hebben hopelijk bijzonder effect gesorteerd. Het is in ieder geval ontegenzeggelijk dat er gasophoping heeft plaatsgevonden in de fles, want de kurk knalt met veel lawaai richting het plafond. Het bier blijft desalniettemin in de fles zitten en dat is maar goed ook, er mag geen druppel van dit vocht verloren gaan. Het schenkt prachtig in, met een voor zeven jaar erg redelijke schuimkraag (die wel vrij snel inzakt) en een mooie donkeramberkleurige gloed. De pruim en rozijn van de normale Chimay Bleue zitten nog steeds in de neus, het begint zelfs een beetje naar port te ruiken. De smaak overweldigt ons volledig. Een superieur volle smaak, met veel rozijn en dadels en een tint van chocola. Überromig, zoals Frank het benoemt, en ook met een erg dikke structuur. We waren allebei ervan overtuigd dat het na de Achel Brune Extra niet meer romiger kon, maar de Chimay gaat hier nog eens ruimschoots overheen met zijn fruitige tinten. Een werkelijk Jammie-bier! Het is echt iets om van te genieten, een exceptioneel bier dat zijn alcohol prima maskeert.

De laatste teugen Chimay worden genoegzaam opgedronken, en dan is na ruim 5 uur de proefsessie ten einde. Vele memorabele bieren hebben de revue gepasseerd, met als definitief pronkstuk de Chimay Grande Réserve uit 2004. De crème de la crème van de donkere bieren lijkt nu wel behaald te zijn…maar er zijn nog zoveel bieren die gedronken kunnen worden. Wat dat ons gaat brengen? We gaan het meemaken…

Terug naar de hoofdpagina 

One comment

  1. Een werkelijk waar culinaire en geslaagde avond!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: